Toen ik zelf nog als hulpverlener werkte hoorde ik het al piepen en kraken soms. Ik merkte dat er veel werk lag en dat we het moesten doen met eigenlijk nét te weinig mensen continu. Ik begon als flexwerker, en werkte vaak reeksen van 6, 7 en soms meer dagen achter elkaar. Dat zegt wel wat, want een flexer komt immers de gaten opvullen. Toen zag je al dat er structurele problemen aan het ontstaan waren.

Inmiddels is dat al best lang geleden en kijk ik de afgelopen jaren naar de zorgmarkt vanaf de zijlijn. En die schaarste is mijn dagelijkse werk geworden. Een absoluut hoofdthema in alle gesprekken die ik voer met organisaties. Ik probeer vanuit mijn werk druppels op een gloeiende plaat te gooien en waar ik kan organisaties te helpen aan geschikte mensen.

Maar mijn gevoel dat er nog steeds te veel werk is om te doen met te weinig mensen. Ik weet door alle gesprekken met organisatie nu alleen beter waar dat vandaan komt.  Al met al zorgen allerlei redenen en ontwikkelingen ervoor dat er te weinig mensen worden opgeleid, het werkveld instromen en ook blijven. Een taai scenario voor het zorgveld in de totale breedte. En ik ben niet aan het doemdenken helaas, het is de route waar we op zitten. We gaan merken dat we steeds minder makkelijk zorg kunnen krijgen, in alle vormen en maten. Licht, zwaar, vrijwillig of omdat het moet.

Maar gelukkig hebben we AI…toch?

De eerste twee grote techgiganten (achter de bekendere AI-modellen) hebben aangekondigd AI-doktoren te lanceren; modellen waar je je medische dossier uploadt en die je kunnen voorzien van advies. Als een soort triage die de huisarts nu nog ‘analoog’ moet doen. Je data wordt helemaal afgeschermd, top, maar…staat wel op Amerikaanse servers.

Als een gezonde fruitsalade met mayo. Voor veel mensen nog een no-go schat ik zo in, zeker met zulke gevoelige info.

Laten we het privacyprobleem even opzij schuiven, even negeren voor nu. Als we erop kunnen vertrouwen dat onze data veilig zijn, opent dit de deur naar een mogelijk enorme afname van de druk op de zorg. Met als absolute grondwaarde dat het model geen onzin praat, een drempel waar ik later op terugkom.

Want;

Je upload een foto van een plekje en krijgt meteen uitsluitsel of je actie moet ondernemen, ook gezien je medische achtergrond, gesteund door allerlei wedervragen om de situatie te verduidelijken – scheelt een bezoek aan de huisarts die je hoogstwaarschijnlijk inderdaad doorstuurt naar een dermatoloog als er alarmbellen zijn.

Of je gaat het eerste intake gesprek aan met een AI consultant (geïnstrueerd als psycholoog) die meteen een inschatting maakt waar, wanneer en hoe snel je hulp nodig hebt voor datgene waar je tegenaan loopt – de eerste stap, waarvoor je nu lang op een wachtlijst staat, is dan gezet.

Of je volgt straks een 1e lijns behandeling, uitgevoerd door een geïnstrueerde AI psycholoog die je door middel van gespreksvoering kan helpen de eerste stappen te zetten in het herstel. Ook weer op basis van je medische voorgeschiedenis.

En zo kan je nog tal van toepassingen bedenken voor dit concept. Je voedt AI zeer gedetailleerde info en gaat een hulpverleningsrelatie aan (hoe klein of kort ook) met een speciaal ontworpen ‘agent’ of consultant. Ga er maar eens mentaal mee aan de haal als je achter het stuur, of in de trein zit, want de sky is the limit.

En dit alles doe je gewoon achter je laptop in een AI model naar keuze. Met als gevolg dat links- of rechtsom de druk op die eerste lijns zorg minder wordt. Maar ook die twee lijn heeft er wat aan. In mijn vorige blog beschreef ik het al. Hoe AI, als het menselijker en menselijker eruit gaat zien, meer en meer geaccepteerd wordt als, tsja, medemens? Of aanvulling daarop?

Er is wel een enorme hobbel, eentje die misschien te hoog is om dit toekomstbeeld op korte termijn werkelijkheid te laten worden.

AI zegt namelijk regelmatig maar wat.

Als je AI gebruikt nu in je dagelijkse leven merk je het wel denk ik; je krijgt pleasende antwoorden en AI praat je graag naar de mond. En AI wil je antwoord geven, ook al zijn ze niet zeker van de zaak.. Er wordt zogenoemd dan ‘gehallucineerd’ en dan is natuurlijk voor alle serieuze toepassingen het hek van de dam. Voor een aankoopadvies van een nieuwe TV is dat nog te overzien, maar voor medisch advies een doodzonde. Geen vertrouwen in info is geen adoptie van die info, dus geen adoptie van AI als zodanig.

De ontwikkelingen rondom AI gaan echter in een razend tempo en er speelt iets anders; als het gebruik van AI zorgt voor lagere kosten, gaat dan de lat ook omlaag in relatie tot de kwaliteit die we verlangen? Concreet; als de kosten drastisch verminderd worden, nemen we dan als maatschappij genoegen met een grotere foutmarge? Accepteren we kwaliteitsverlies als dat de kosten drukt, en dus voor meer hulp zorgt aan meer mensen. Want als AI straks zo goed is dat het veel minder hallucineert, data op veilige plekken staat, en dus veel meer mensen om ons heen zorg kunnen ontvangen, is het dan een zegen of nog steeds een vloek?

Ik kauw er even rustig verder op. Wordt vervolgd.

En benieuwd hoe deze 81.000 mensen kijken naar het gebruik van AI? Kijk dan eens op dit linkje.